GGZ en Beeldvorming
Geestelijke Gezondheidszorg
en Beeldvorming

Interview met Rick

Fred: Wil je zeggen wat voor aandoening je hebt?
Rick: Ik heb schizofrenie.

Fred: En wat is verder jouw situatie op dit moment?
Rick: Ik werk voor 20 uur per week,  maar hoef niet te werken (100% arbeidsongeschiktheiduitkering (Wajong). Verder gebruik ik medicatie. Overigens schiet in financieel niet veel op met werken, een 65,- euro per maand, waar ik ook nog kosten van dien te betalen. (redactie: www.armoedeval.nl)

Fred: Heb je wel eens mee gemaakt dat mensen jouw aandoening afdeden als onzin of aanstellerij?
Rick: Ik heb het bij een koksopleiding gehad waar ik de leraar vertelde dat ik psychische problemen had. De kok vertelde mij dat het 'allemaal te verhelpen zou zijn', en 'het zit allemaal tussen mijn oren zat'.

Fred: Als je ergens werkte, wist dan iedereen op de werkvloer wat jij had?
Rick: Nee, alleen twee chefs weten nu dat ik een psychische aandoening heb, ik heb het bij de sollicitatie ook verteld.

Fred: Hoe vond je dat?
Rick: Prettig, ze houden rekening met me, vooral in het begin.

Fred: Voel je je beter in een werkomgeving (bijv. vrijwilligerswerk) waarbij de meeste mensen weten dat je een psychisch handicap hebt?
Rick: Bij een arbeidsplek waarbij de mensen ongeveer snappen wat het is voel ik mij meer op mijn gemak. Maar vaak, omdat ze zelf niet snappen wat het is, voel ik snel minderwaardig als ze weten wat ik heb. Vaak kan ik wel uit de reacties merken dat mensen er laagdunkend over zijn (uitzonderingen daar gelaten).

Fred: Hoe ga je om met het taboe?
Rick: In de regel is het zo dat als je het vertelt, dat ze je niet meer voor vol aan zien. Het heeft twee kanten: Of ze houden er wat rekening mee, of ze beschouwen je niet als volwaardig.

Fred: Wat zouden de gevolgen zijn als je zeer ophartig met je aandoening zou omgaan?
Rick: Veel mensen weten niet wat het in houdt. Mijn ervaring is dat als ze denken dat ze het weten, dan denken ze aan seriemoordenaars, televisie, boeken, etc. Dat ik 'normaal' met mensen kan om gaan kan hierin een
handicap zijn, mensen begrijpen niet dat je wat hebt.

Fred: Wat zouden de gevolgen zijn als je zeer ophartig met je aandoening zou omgaan en iedereen accepteert jouw aandoening?
Rick: Dat zou heel fijn zijn.... zou heel fijn zijn--als zij inzien dat ik niet 'gek' ben, maar wel wat heb, zoals iemand met een gebroken voet. Als ze mij zo zouden zien zou dat geweldig zijn.

Fred: Wat zouden de gevolgen zijn als je zeer ophartig met je aandoening zou omgaan en niemand accepteert jouw aandoening?
Rick: Ten eerste zou ik mij heel eenzaam voelen, dan teneergeslagen en gefrustreerd.

Fred: Is het vervelend voor jou niet aan mensen te kunnen vertellen wat je hebt?
Rick: Om werk te vinden waar je met goed gevolg tijdens de sollicitatie kunt zeggen wat je hebt zijn zeldzaam.
Ik vertel het dan gedeeltelijk, dat ik iets psychisch heb, en daardoor last van verminderd concentratievermogen. Ik zeg dan dat ik een aantal dingen niet kan. Mijn baas heeft ervaring met mensen die wat minder kunnen (psychisch en lichamelijk).

Fred
: Wil je nog wat kwijt?
Rick: Als je hoort dat iemand iets psychisch heeft, probeer hem dan te accepteren, en kijk verder dan je neus lang is. Vertel in sollicitatiegesprekken alleen dingen die relevant zijn. Vertel welke dingen je lastig vind (bijv. concentratie, onthouden), en probeer met je chef een oplossing te vinden. Is het het niet werk-gerelateerd, vertel het dan niet. Neem steeds kleine stapjes om steeds hoger te komen (als je dat wilt).